Oud-inwoners van drie Groningse dorpen die van de kaart zijn verdwenen, zeggen dezelfde pijn te voelen als inwoners van Moerdijk die hun huis en haard moeten verlaten door oprukkende industrie. Dat blijkt uit hun verhaal, gepubliceerd op 8 november 2026.
De vergelijking met Moerdijk dringt zich op waar industrie steeds verder oprukt en bewoners voor de vraag komen te staan of zij kunnen blijven wonen. De oud-inwoners uit Groningen kunnen daarover meepraten: hun dorpen werden weggevaagd en zij beschrijven het verlies van hun leefomgeving in vergelijkbare bewoordingen.
In hun verhaal staat één overtuiging centraal: dat vertrekken niet nodig was geweest.
„En het ergste is: we hadden gewoon kunnen blijven zitten.’’Daarmee verwoorden zij volgens eigen zeggen de bitterheid die na al die jaren is gebleven.
Hun relaas plaatst Groningen naast Moerdijk als voorbeelden van hoe industriële uitbreiding gevestigde gemeenschappen kan verdrijven, en geeft stem aan mensen die zeggen dat de gevolgen langer doorwerken dan het verdwijnen van de plek zelf.
