„Pure pech”, zo omschrijft Manuela Al het moment waarop het afgelopen maart onderweg naar haar werk plotseling misging. „Ik had de hele week al hoofdpijn. Ineens voelde ik een steek opkomen waarvan ik direct dacht: dit is foute boel. Het volgende moment werd ik wakker achter het stuur, met ambulancepersoneel om me heen”, herinnert ze zich de heftige situatie.Kort daarna kreeg de voetbalster van ZVV Zaandijk, die enkele dagen daarvoor nog haar honderdste wedstrijd speelde, in het ziekenhuis te horen dat ze een hersenbloeding had gehad.

Ze moest twee keer onder het mes, terwijl voor haar naasten enige tijd onduidelijk bleef hoe ze eruit zou komen.Verlamd„De bloeding zat bij mijn hersenstam, een gevaarlijke plek. Maar gelukkig ben ik er relatief goed vanaf gekomen”, vertelt Manuela, ruim twee maanden na het ongeval. „Ik merk wel dat ik prikkels minder goed kan verdragen.

Ook is het zicht in mijn linkeroog verminderd en is de linkerkant van mijn gezicht verlamd. Dat laatste heeft tijd nodig om te herstellen. Het gaat elke dag iets beter.”Manuela: „Ik had de hele week al hoofdpijn. Ineens voelde ik een steek opkomen waarvan ik direct dacht: dit is foute boel.” © Ronald GoedheerNa ruim anderhalve maand revalideren, bezocht Manuela onlangs de laatste competitiewedstrijd van het team waar ze al sinds haar negentiende in speelt. „Ik werd zo lief ontvangen door die meiden.

We vormen een heel hecht team.”De voetbalster besefte pas later in het ziekenhuis wat voor een impact haar hersenbloeding eigenlijk had, ook op haar passie voor voetbal. „Ik ben altijd iemand die snel weer iets wil doen. Dus ik zeg dan al gauw: ’daar ben ik sowieso bij’.

Maar uiteindelijk lag ik vijf weken in het ziekenhuis. Ik kreeg heel veel kaarten en bloemen.”„Het is heel ingrijpend. Vorig jaar verloor ik mijn moeder en nu ben ik zelf ziek geworden”ManuelaDaardoor begon langzaam het besef te komen dat ook haar toekomst in het voetbal onzeker was.

Dat bracht haar ertoe een arts te vragen of ze nog wel zou kunnen voetballen. „In principe zou het kunnen, maar het is wel gevaarlijk voor het hoofd. Een bal koppen mag ik bijvoorbeeld echt niet meer. Voetbal is natuurlijk een contactsport, dingen als duels vind ik daarom wel spannend.

Ik wil eerst een arts spreken over de risico’s, maar trainen zou ik op den duur wel mogen.”Manuela: „Ik werd zo lief ontvangen door die meiden. We vormen een heel hecht team.” © Ronald GoedheerOok buiten het voetbal om hebben de gevolgen van de hersenbloeding, iets dat Manuela op haar 27e niet bepaald had ingecalculeerd, impact. „Het is heel ingrijpend.

Vorig jaar verloor ik mijn moeder en nu ben ik zelf ziek geworden. Ik leef een beetje in een soort waas. Het voelt als een leven ervoor en erna.”„Ik vind het mentale herstel zwaarder dan het fysieke”, vervolgt ze. „Het fysieke, dat gaat in principe vanzelf. Ik ben er heel dankbaar voor dat ik er zo uit ben gekomen en dat ik weer leuke dingen kan doen.

Mijn kijk op het leven is hierdoor wel veranderd. De eerste keer dat ik weer vanuit het ziekenhuis naar buiten mocht, scheen de zon bijvoorbeeld. Daar geniet ik nu zoveel meer van.”De hele situatie brengt ook een bepaalde angst met zich mee. „Alleen thuis zijn, bijvoorbeeld, wanneer mijn partner werkt.

Dat vind ik gewoon best wel eng. Dat heeft vertrouwen nodig. Ik loop daarvoor bij een psycholoog en het is gewoon een beetje ’leren door te doen’, denk ik. Op een gegeven moment moet ik de draad gewoon weer oppakken. Ik kan niet altijd van iemand afhankelijk zijn, zo zit ik ook niet in elkaar.”Manuela hoopt het revalidatiecentrum binnenkort achter zich te laten en naast het voetbal ook haar opleiding tot basisschoolleerkracht weer op te pakken. „Ik hoop dat ik dat in het nieuwe schooljaar weer kan voortzetten.

Daar heb ik wel vertrouwen in. In principe kan ik straks gewoon weer alles doen wat ik eerder deed, al zullen sommige dingen wel wat aanpassingsvermogen vragen.”