Paulien Cornelisse is schrijver, cabaretier en columnist voor de Volkskrant.Gepubliceerd op 17 juni 2026Leestijd 1 minOp Oerol zag ik een voorstelling waar de acteurs het publiek eens flink de waarheid vertelden. We dachten misschien wel dat we goede mensen waren, maar deden we eigenlijk wel genoeg voor de wereld?
Nee dus! Af en toe wat overmaken naar een goed doel was te makkelijk. Afval scheiden ook. En praten over misstanden in de wereld, dat al helemaal. We maakten ons er allemaal met een jantje-van-leiden van af.Het was het type voorstelling waarover in de subsidieaanvraag ongetwijfeld was gerept over spiegels die werden voorgehouden en ongemakkelijke waarheden die werden uitgeserveerd.
Maar gaandeweg kreeg ik het idee dat we naar een ouderwetse donderpreek aan het luisteren waren. De tevreden gezichten in het publiek bevestigden mij in dat vermoeden. Meer dan een pijnlijke confrontatie met het eigen falen was dit een masochistisch soort nostalgie.
Eindelijk weer eens ouderwets afgestraft! Meer dan anderhalf uur zou dit niet duren, en daarna hadden we weer vrij.
