Dokter Rutger merkt dat volwassenen met pijn zich vaak gedragen als kleine kinderen: ze zijn dwarsig en vasthoudend. Maar in tegenstelling tot kinderen, die nieuwsgierig en vrolijk zijn en alles willen weten over hun aandoening, missen volwassen patiënten die onbevangenheid.
Kinderen stellen vragen en tonen enthousiasme in de spreekkamer, terwijl oudere patiënten vasthouden aan hun eigen waarheid. Deze observatie benadrukt een verschil in hoe verschillende leeftijdsgroepen omgaan met pijn en ziekte. De dokter pleit voor meer openheid en nieuwsgierigheid bij volwassen patiënten.
